Wetland แดนปราสาทไฟ นกกระเรียนแหล่งสุดท้ายของไทย พื้นที่ชุมน้ำเขตอีสานใต้ : บุรีรัมย์ ถ้าหากพูดถึง นกกระเรียน จินตนาการไม่ออกเลยว่า ช่วงชีวิตที่ผ่านมา จะได้เห็นตามธรรมชาติในประเทศเราจริงๆ เหรอ… นอกจากในสื่อต่างๆ จากญี่ปุ่น หลังจากที่ถูกแจ้งสูญพันธุ์จากไทยไปกว่า 50 ปี … นกกระเรียนพันธุ์ไทย sarus crane หัวและคอท่อนบนสีแดง ตัวสีเทาๆ ก็ได้กลับสู่ธรรมชาติ จนปัจจุบันมีร้อยกว่าตัวแล้วโดย ศูนย์อนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ำและนกกระเรียนพันธุ์ไทย ห้วยจระเข้มาก บุรีรัมย์ จริงๆ แล้ว เราสามารถไปที่ศูนย์อนุรักษ์พันธุ์นกกระเรียนทางบกได้เลย ทั้งขับรถหรือปั่นจักรยาน แต่การพายในบึงห้วยจระเข้มาก ก็น่าจะได้ประสบการณ์ใหม่ ทั้งบรรยากาศยามเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ที่สัตว์ออกหากิน และถ้าโชคดี ก็อาจได้เจอฝูงนกกระเรียนตัวเป็นๆ หรือ ได้เห็น นกนานาชนิด บนพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งนี้ได้โดยง่าย เป็นที่นิยมสำหรับคนชอบนกที่มักจะมาเฝ้าดูนกที่แหล่งนี้ตลอด เราเริ่มออกพายจากจุดเริ่มต้นที่ศูนย์ห้วยจระเข้มากเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่ พายเลาะขนาดสันเขื่อน เล็งยอดไม้ใหญ่ด้านขวาตามแผนที่ที่ได้ดูมาไว้ก่อนแล้ว ไม่นานนักเราได้ยินเสียงร้องของนกที่อยู่รวมกันเป็นฝูงชนิดหนึ่ง ไม่เห็นตัว แอบนึกว่าเป็นนกกระเรียน ไม่มั่นใจได้แต่เก็บเป็นคำถาม แต่ตาก็ยังสอดส่ายมองหานกชนิดต่างๆ บนพื้นที่ชุมน้ำแห่งนี้ เราพายผ่านบึงบัวและพันธุ์พืชไม้น้ำแปลกตา ไม่ค่อยเห็นที่ไหน เป้าหมายคือศูนย์อนุรักษ์พันธุ์นกกระเรียน…